Β612

Μερικές φορές αισθάνομαι ότι οι νευρικές απολήξεις των δακτύλων μου, αποκτούν δική τους πρωτοβουλία κι αρχίζουν να καλπάζουν σαν αδάμαστα θεριά  έξω από τα περιθώρια που το χαρτί τους επιβάλλει. Παραδομένη εντελώς, εγώ η αφελής, αφήνομαι να με πάνε όπου εκείνα ορίζουν.

Τα χέρια μου το λοιπόν, με την δική τους προσωπικότητα, με ταξιδεύουν σε μέρη που ποτέ δεν θα φανταζόμουν. Σε βαλτώδη έλη, σε βραχώδεις καταρράκτες, σε απόκρημνες οροσειρές  και σε απομακρυσμένες ερήμους.

Με τα ακροδάχτυλα μου έχω ψηλαφίσει τον παράδεισο κι έχω διαβεί  την κόλαση χίλιες φορές.

Κι αν με ρωτούσες ποτέ, θα σου αποκρινόμουν ότι δεν μετάνιωσα στιγμή ακόμα και για την εφιαλτικότερη περιπλάνηση μου.

Κάπως έτσι βρέθηκα να στέλνω ραβασάκια στον ουρανό χωρίς παραλήπτη..

Μάταια μέτραγα τα άστρα μέχρι την αυγή, αφού κατά βάθος  γνώριζα ότι δεν θα έπαιρνα ποτέ μιαν απάντηση. Ήξερα πολύ καλά πως η φωνή μου θα μείνει θαμμένη για πάντα μέσα μου.

Αλλά και τι μ’ αυτό; 

Εγώ κέρδισα την παρέα των αστεριών.. 

Καληνύχτα μικρέ μου πρίγκιπα, ξέρω πως δεν υπάρχουν επίγειοι... ..μόνο εσύ μου χαμογελάς κάθε νύχτα από το μακρινό σου αστεράκι.