Τέλος εποχής

 Ξέρεις, οι σχέσεις μερικών ανθρώπων θυμίζουν εκείνα τα ερειπωμένα μαγαζιά που φέρουν κάτι τεράστιες ταμπέλες: "κλείσαμε, τέλος εποχής". 

Κι η αλήθεια είναι πως έτσι ένιωσα κι εγώ για τον Νίκο σήμερα. Έναν άνθρωπο που γνωρίζω περίπου τη μισή μου ζωή και που για πολλά χρόνια μου στάθηκε σαν φίλος καρδιακός. Ήταν όμως και το πρώτο μου σκίρτημα μετά από χρόνια κατάθλιψης και παγωνιάς, τότε που πίστευα πως η καρδιά μου υπάρχει μόνο για να υποφέρει και να πονάει. Κατά βάθος αισθανόμουν πως η σχέση μας δεν ήταν αμιγώς φιλική. Υπήρχαν διαστήματα που ένιωθα πως δεν του περνούσα απαρατήρητη κι είχα φανταστεί αμέτρητες φορές πως ίσως, κάπου, κάπως, κάποτε θα καταλήγαμε μαζί. 

Πάνε πολλά χρόνια από τότε όμως.  Μεγαλώσαμε κι οι δυο, αλλάξαμε, χαθήκαμε μέσα στην ρουτίνα μας κι η επαφή μας κατάντησε να είναι επιφανειακή, από συνήθεια. Να συντηρείται με μηχανική υποστήριξη, σαν τον διασωληνωμένο που παραμένει στη ζωή χωρίς ελπίδα ανάνηψης.

Η αλήθεια είναι πως εκείνος άλλαξε περισσότερο από μένα, ίσως κουράστηκε, ίσως βαρέθηκε.. πάντως άλλαξε. Τα προβλήματα μου ή οι σκέψεις μου δεν τον άγγιζαν, για την ακρίβεια τον άφηναν παγερά αδιάφορο. 

Εγώ από την άλλη, συνέχιζα να νοιάζομαι για εκείνον και απογοητευόμουν διαρκώς.
Ήθελα να γνωρίζω τις σκέψεις του ή τα προβλήματα του, όμως ακόμα κι αν βίωνε κάτι, το μάθαινα συμπτωματικά ή κατά τύχη. Του γκρίνιαξα άπειρες φορές γι' αυτό, σε σημείο που έγινα φορτική και κουραστική ακόμα και για μένα την ίδια, μέχρι που στο τέλος το πήρα επιτέλους απόφαση.

Έπρεπε να βρω το θάρρος να κρεμάσω την ταμπέλα. 

Με θλίψη αλλά αξιοπρέπεια, να πω "αντίο" προτού ξεφτύσει κι άλλο κάτι που για μένα υπήρξε τόσο ουσιώδες και σημαντικό. 

Ξέρω πως η δική μου απώλεια, δεν θα γρατζουνίσει επιπόλαια ούτε την επιφάνεια της επιδερμίδας του. Γνωρίζω πολύ καλά πως είχα επενδύσει πάνω του πολύ περισσότερο απ' ότι εκείνος σε μένα.

Ίσως γιατί έχω αυτό το κουσουράκι, να μην εμπιστεύομαι ποτέ τους άλλους. Αν όμως κατά τύχη το κάνω, δένομαι μαζί τους ολόψυχα..κι ολόψυχα πληρώνω το τίμημα της εγκατάλειψής τους. 

Τέλος εποχής λοιπόν...