Περί μητρότητας
Μόλις τέλειωσα ένα βιβλίο υπό τον τίτλο "όταν έκλαψε ο Νίτσε", το είχα παρατήσει άχαρα κάποτε καθώς το διαθέτω σε μια ελεεινή ηλεκτρονική έκδοση που έκανε την ανάγνωση του βασανιστική.
Ένα βιβλίο που πλέον λυπάμαι που δεν το κράτησα στα χέρια μου υπό μορφή χαρτιού για να μπορώ να υπογραμμίσω και να κρατήσω σημειώσεις στα άπειρα σημεία που μου κέντριζαν το ενδιαφέρον.
Πόσο πολύ ταυτίστηκα με τον Νίτσε θεέ μου, παρά τη διαστρεβλωμένη άποψη που είχε για τη γυναικεία υπόσταση. Πόσο ένιωσα τη μοναξιά του, την ορκισμένη του πορεία σ' αυτήν, τον ενδόμυχο πόνο του για την απόρριψη από το άλλο φύλο, την απελπισία που του προσέδιδε η γνώση που αποκτούσε μέσω της αυτοαναζήτησης.
Ορκίστηκα να διαβάσω όλη του την βιβλιογραφία παρά το γεγονός ότι η συνάντηση μου με το "τάδε έφη Ζαρατούστρα" είχε αποβεί οδυνηρή και ψυχοφθόρα.
Σκεφτόμουν εδώ και μέρες να σου γράψω για ένα όνειρο που βλέπω τον τελευταίο καιρό αρκετά συχνά σε παραλλαγές μα θαρρώ ότι χρήζει ψυχολογικής ανάλυσης.
Στο κατώφλι των 30 (καθώς διανύω τα 28 μου έτη) είμαι πεπεισμένη ότι δεν θέλω να κάνω παιδιά ή οικογένεια ποτέ. Νιώθω ότι αυτή η ιδέα καταπιέζει κάθε ατομική μου ελευθερία, ότι τσακίζει το εγώ μου τόσο ανεπίστρεπτα, τόσο ανεπανόρθωτα. Γνωρίζω ακόμα ότι η μητρότητα είναι μια τελεσίδικη απόφαση από την οποία δεν μπορείς να κάνεις πίσω, ένα ισόβιο καθήκον από το οποίο δεν μπορείς να αποσυνδεθείς ή να απεμπλακείς. Όσο για τον γάμο, τον βλέπω ως μια ξεπερασμένη μικροαστική σύμβαση που δεν έχει καν λόγο ύπαρξης για τη συνοχή του κοινωνικού ιστού μετά τη γυναικεία χειραφέτηση.
Παρατηρώντας λοιπόν όλο και περισσότερους συνομηλίκους μου να επιλέγουν αυτό το διάβημα του γάμου, της οικογένειας και της τεκνοποίησης αισθάνομαι βαθιά μέσα μου ότι γερνάω.
Ότι η πρώτη νεότητα με εγκαταλείπει τόσο βίαια, ότι μετατρέπομαι σταδιακά σε αυτό που τόσο εμμονικά πάντα φοβόμουν: μια μοναχική, μελαγχολική, γερασμένη γυναίκα.
Για να επιστρέψω όμως στο όνειρο, βλέπω διαρκώς ότι κυοφορώ ένα παιδί του οποίου ο πατέρας για κάποιον λόγο απουσιάζει. Είτε αποποιείται την ευθύνη, είτε δεν την επιθυμεί σε κάθε περίπτωση πάντως βρίσκομαι σαν μόνη μητέρα, χωρίς συνοδοιπόρο στη ζωή να μετανιώνω οικτρά για ένα παιδί που έφερα ή ετοιμαζόμουν να φέρω στον κόσμο. Σε όλο το όνειρο η ιδέα της ανεπιθύμητης μητρότητας με χτυπά σαν σουβλιά στο στομάχι.
Κι είναι παράξενο που αυτά τα όνειρα άρχισαν να με επισκέπτονται στην ακριβή ηλικία που η μητέρα μου έμεινε χήρα, αναγκαζόμενη να μεγαλώσει δυο παιδιά όλομόναχη. Κάτι που εν τέλει έγινε καταδίκη και προσωπική της ταφόπλακα καθώς κατέρρεε ψυχικά κάτω από το βάρος της ευθύνης.
Ίσως με μια δεύτερη ανάγνωση του ονείρου, να αναβιώνω την ιστορία της μάνας μου με το κρυφό μήνυμα πως το παιδί που δεν έπρεπε να έρθει στον κόσμο, είναι ο ίδιος μου ο εαυτός.
Πιθανολογώ ότι αν είχε τη γνώση και τη δύναμη να γυρίσει το χρόνο πίσω, εγώ δεν θα υπήρχα για να μιλάω και να αναπαράγω τον φαύλο κύκλο μιας ανασφάλειας που η ίδια μου εμφύσησε.
Πάντα φοβόμουν μην γίνω αποτυχημένη μάνα όπως εκείνη, πάντοτε έτρεμα μην της μοιάσω στο ελάχιστο και να, που ασυνείδητα αποφασίζω με γνώμονα την ίδια.
Λες και οι λανθασμένες της προτιμήσεις, γίνονται προσωπικές φοβίες, τόσο που πια δεν αναγνωρίζω αν οι επιλογές μου υπήρξαν ποτέ πραγματικά δικές μου. Αν οι φοβίες μου, μου ανήκουν ή είναι μια αντανάκλαση της μητέρας μου μέσα μου.
Αν τελικά η πορεία της ζωής μου είναι μια αέναη, ασυνείδητη προβολή της πάνω μου.
Ένα βιβλίο που πλέον λυπάμαι που δεν το κράτησα στα χέρια μου υπό μορφή χαρτιού για να μπορώ να υπογραμμίσω και να κρατήσω σημειώσεις στα άπειρα σημεία που μου κέντριζαν το ενδιαφέρον.
Πόσο πολύ ταυτίστηκα με τον Νίτσε θεέ μου, παρά τη διαστρεβλωμένη άποψη που είχε για τη γυναικεία υπόσταση. Πόσο ένιωσα τη μοναξιά του, την ορκισμένη του πορεία σ' αυτήν, τον ενδόμυχο πόνο του για την απόρριψη από το άλλο φύλο, την απελπισία που του προσέδιδε η γνώση που αποκτούσε μέσω της αυτοαναζήτησης.
Ορκίστηκα να διαβάσω όλη του την βιβλιογραφία παρά το γεγονός ότι η συνάντηση μου με το "τάδε έφη Ζαρατούστρα" είχε αποβεί οδυνηρή και ψυχοφθόρα.
Σκεφτόμουν εδώ και μέρες να σου γράψω για ένα όνειρο που βλέπω τον τελευταίο καιρό αρκετά συχνά σε παραλλαγές μα θαρρώ ότι χρήζει ψυχολογικής ανάλυσης.
Στο κατώφλι των 30 (καθώς διανύω τα 28 μου έτη) είμαι πεπεισμένη ότι δεν θέλω να κάνω παιδιά ή οικογένεια ποτέ. Νιώθω ότι αυτή η ιδέα καταπιέζει κάθε ατομική μου ελευθερία, ότι τσακίζει το εγώ μου τόσο ανεπίστρεπτα, τόσο ανεπανόρθωτα. Γνωρίζω ακόμα ότι η μητρότητα είναι μια τελεσίδικη απόφαση από την οποία δεν μπορείς να κάνεις πίσω, ένα ισόβιο καθήκον από το οποίο δεν μπορείς να αποσυνδεθείς ή να απεμπλακείς. Όσο για τον γάμο, τον βλέπω ως μια ξεπερασμένη μικροαστική σύμβαση που δεν έχει καν λόγο ύπαρξης για τη συνοχή του κοινωνικού ιστού μετά τη γυναικεία χειραφέτηση.
Παρατηρώντας λοιπόν όλο και περισσότερους συνομηλίκους μου να επιλέγουν αυτό το διάβημα του γάμου, της οικογένειας και της τεκνοποίησης αισθάνομαι βαθιά μέσα μου ότι γερνάω.
Ότι η πρώτη νεότητα με εγκαταλείπει τόσο βίαια, ότι μετατρέπομαι σταδιακά σε αυτό που τόσο εμμονικά πάντα φοβόμουν: μια μοναχική, μελαγχολική, γερασμένη γυναίκα.
Για να επιστρέψω όμως στο όνειρο, βλέπω διαρκώς ότι κυοφορώ ένα παιδί του οποίου ο πατέρας για κάποιον λόγο απουσιάζει. Είτε αποποιείται την ευθύνη, είτε δεν την επιθυμεί σε κάθε περίπτωση πάντως βρίσκομαι σαν μόνη μητέρα, χωρίς συνοδοιπόρο στη ζωή να μετανιώνω οικτρά για ένα παιδί που έφερα ή ετοιμαζόμουν να φέρω στον κόσμο. Σε όλο το όνειρο η ιδέα της ανεπιθύμητης μητρότητας με χτυπά σαν σουβλιά στο στομάχι.
Κι είναι παράξενο που αυτά τα όνειρα άρχισαν να με επισκέπτονται στην ακριβή ηλικία που η μητέρα μου έμεινε χήρα, αναγκαζόμενη να μεγαλώσει δυο παιδιά όλομόναχη. Κάτι που εν τέλει έγινε καταδίκη και προσωπική της ταφόπλακα καθώς κατέρρεε ψυχικά κάτω από το βάρος της ευθύνης.
Ίσως με μια δεύτερη ανάγνωση του ονείρου, να αναβιώνω την ιστορία της μάνας μου με το κρυφό μήνυμα πως το παιδί που δεν έπρεπε να έρθει στον κόσμο, είναι ο ίδιος μου ο εαυτός.
Πιθανολογώ ότι αν είχε τη γνώση και τη δύναμη να γυρίσει το χρόνο πίσω, εγώ δεν θα υπήρχα για να μιλάω και να αναπαράγω τον φαύλο κύκλο μιας ανασφάλειας που η ίδια μου εμφύσησε.
Πάντα φοβόμουν μην γίνω αποτυχημένη μάνα όπως εκείνη, πάντοτε έτρεμα μην της μοιάσω στο ελάχιστο και να, που ασυνείδητα αποφασίζω με γνώμονα την ίδια.
Λες και οι λανθασμένες της προτιμήσεις, γίνονται προσωπικές φοβίες, τόσο που πια δεν αναγνωρίζω αν οι επιλογές μου υπήρξαν ποτέ πραγματικά δικές μου. Αν οι φοβίες μου, μου ανήκουν ή είναι μια αντανάκλαση της μητέρας μου μέσα μου.
Αν τελικά η πορεία της ζωής μου είναι μια αέναη, ασυνείδητη προβολή της πάνω μου.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου