Καιρός να πάμε παρακάτω

Δεν μου βγαίνει να γράψω για σένα ενώ ενδόμυχα το επιθυμώ. Σβήνω και ξαναγράφω τις προτάσεις μου χωρίς να έχω κατασταλάξει. Σαν τη σκόνη που δεν έχει κατακάτσει ακόμα, τα συναισθήματα μου περιμένουν να ωριμάσουν για να μπουν σε λέξεις. 

Η αλήθεια είναι πως σου οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ. Με ταρακούνησες από τη θέση μου, έκανες τα πόδια μου να τρέμουν, την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά με προσμονή, τα μάγουλα μου να ανάβουν από έξαψη. Είχα τόση ανάγκη να ζήσω! Είχα τόση ανάγκη να δώσω όλους τους θησαυρούς της καρδιάς μου που με πόνο και μοναξιά προστάτευα όλα αυτά τα χρόνια. 

Εσύ όμως, ήσουν τόσο όμοιος μου! Μου θύμιζες τον παρελθοντικό μου εαυτό που ήταν ανίκανος να αγαπήσει. Μέτραγες τα συναισθήματα με τσιγκουνιά μην τυχόν και δώσεις λίγο παραπάνω και πέσεις έξω στη μοιρασιά.. Τα υπολόγιζες όπως οι άνθρωποι υπολογίζουν τα ψιλά που έχουν στο πορτοφόλι τους. Έδινες στάγδην, μην τυχόν και σου ξεφύγει καμιά σταγόνα. 

Κι ενώ σου θυμώνω, σε καταλαβαίνω όσο κανένας. Έχω περπατήσει στα παπούτσια σου για πάρα πολλά χρόνια. Ξέρω απόλυτα πως νιώθεις. Ενδεχομένως να υποφέρεις περισσότερο από μένα μέσα στην τόση μοναξιά. 

Αλλά δεν έχει σημασία πια..

Θυμάμαι μόνο, πόση ικανοποίηση έπαιρνες όταν με αυτοπεποίθηση δήλωνες ότι κανένας δεν είναι ικανός να σε πληγώσει. Μα πως δεν το είδα; Πως τυφλώθηκα τόσο; 

Η ζωή έχει χιούμορ όταν εκδικείται, σωστά; Ερωτεύτηκα το σκοτεινό είδωλο μου και απορρίφθηκα για τον ίδιο λόγο που απέρριπτα τους ανθρώπους όλα αυτά τα χρόνια. 

Ας είναι.. Έπαιξα κι έχασα.

Καιρός να πάμε παρακάτω.