Δύσκολοι αποχαιρετισμοί

Περνούν οι μέρες και τις μετρώ αντίστροφα, σχεδόν τυραννικά. Κυλούν εφιαλτικά, αργόσυρτα, λες και δεν θέλουν να αγγίξουν τη 2η μέρα του Σεπτέμβρη, τη μέρα που είπαμε το οριστικό αντίο.
Ένα αντίο που είχε ειπωθεί στο μυαλό μου εκατομμύρια φορές καθώς σε έβλεπα να αργοσβήνεις, όμως αυτή η οριστική φυγή σου, πόσο με πλήγωσε, αλήθεια στο λέω.

Θυμάσαι το κασκόλ που μου 'χες πλέξει κάποτε; Εκείνο το μαύρο, πελώριο κασκόλ που έκανες τη νύχτα μέρα να το τελειώσεις μονομιάς..απλά και μόνο για να με δεις να χαμογελάω!
Το πήρα αγκαλιά όταν μας άφησες, το κρατούσα σφιχτά πάνω στο δέρμα μου για να σε νιώσω κι ανάμεσα στα δάκρυα μου αποκοιμήθηκα με τ' όνομα σου στα χείλη μου.
Αγκαλιασμένη με ο,τι μου είχε απομείνει από σένα..

Σου υποσχέθηκα να το φοράω όλο το χειμώνα για να με ζεσταίνεις, όπως έκανες σε όλη σου τη ζωή αγαπημένη μου. Όμως δεν βάσταγε η καρδιά μου. Αθέτησα τη μοναδική υπόσχεση που σου 'δωσα και το 'χω βάρος στην ψυχή μου.

Από τη μέρα που 'φυγες έχω να το αγγίξω, ούτε τον τάφο σου αντίκρυσα, όχι από αδιαφορία αλλά από φόβο. Γιατί για μένα ήσουν μάνα, ήσουν παιδί, ήσουν ο,τι μου είχε απομείνει από αυτό που ονομάζω αγάπη. Μιαν αγάπη που δίνει αστείρευτα χωρίς να πληγώνει. Τόσο σημαντική ήσουν για την ύπαρξη μου! Κι ο θάνατος σου έφερε στο προσκήνιο έναν προγενέστερο, που πονάει βαθιά παρά τη φθορά του χρόνου.

Εσύ κράτησες τη δική σου υπόσχεση γιαγιούλα μου, με επισκέπτεσαι κάθε νύχτα στον ύπνο μου.
Σεργιανάς στα όνειρα μου, αλλά η περιπλάνηση σου δεν θυμίζει τους παιδικούς μας περιπάτους.
Είναι η διαρκής αναβίωση του θανάτου σου, που πονάει περισσότερο από τον πρώτο.
Ας είναι, τουλάχιστον υπάρχεις κάπου μέσα στους εφιάλτες μου σαν παρουσία. Ακόμα κι αυτό μου αρκεί.

Μόνο να έρχεσαι κάθε βράδυ..
Έλα κι ας είναι κι εφιάλτης, εγώ θα περιμένω..