Μια αμήχανη καλησπέρα

Να που η μοναξιά σε οδηγεί στην αναζήτηση του αγνώστου, του ασφαλούς αγνώστου, αυτού που δεν σε βλέπει να κλαις, που δεν σε ακούει να ουρλιάζεις, που δεν σε νιώθει όταν τρέμεις από πανικό, αλλά σε κοιτά σαν ένα απρόσωπο λευκό περιθώριο, μουτζουρωμένο με μελανές ασυναρτησίες...

Πάντα αποζητούσα τη σιγουριά, γιατί ο φόβος της απόρριψης με διαλύει, σάμπως δεν είμαι ήδη θρυμματισμένη; Πως να καταστρέψεις το ήδη κατεστραμμένο;

Το χειρότερο είναι πως δεν μου καίγεται καρφί, δεν έχω μισή στάλα συμπόνοιας για τον εαυτό μου..
..απαθής θεατής της ζωής μου, βλέπω την ψυχή μου να σπαράζει, ενώ τρώω ποπ κορν