Ντύσαμε τη φτήνια μας


Βγήκα μια βόλτα χθες στην Ερμού..
Στολίσαμε και φέτος τη μιζέρια μας με λαμπάκια, για να φωτίζονται καλύτερα οι άστεγοι κάτω από τις γιορτινές κορδέλες.

Κάποιοι θα χαζεύουν τα πυροτεχνήματα που σκίζουν τον αέρα από τις χαρτόκουτες τους. Μην χαίρεσαι λοιπόν φίλε χριστιανέ. Καμιά γέννηση του θεανθρώπου στον οποίο πιστεύεις δεν δείχνει ίχνος ελέους στους απόκληρους της μοίρας ανά τον κόσμο.


Τώρα κόψε ένα μεγάλο κομμάτι γαλοπούλα και χαμογέλασε με το χρυσό φλουρί που θα σου φέρει καλοτυχία..Κάποιοι δεν την έχουν ανάγκη, είναι ήδη καταδικασμένοι.




Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Αγαπητό μου ημερολόγιο..

Η  ζωή μου έχει αλλάξει τόσο πολύ από την τελευταία φορά που μιλήσαμε. Δεν στο είχα πει, αλλά τον Μάρτιο διορίστηκα σαν μόνιμη νοσηλεύτρια στην Κρήτη. Ως εκ τούτου, νοίκιασα σπίτι και ετοιμάζομαι για την επερχόμενη μετακόμιση μου. Εξαιτίας αυτού, αναγκάστηκα να μάθω να οδηγώ, κάτι που απέφευγα συστηματικά για χρόνια γιατί απεχθανόμουν την ιδέα. Τώρα που οδήγησα, μπορώ να πω με σιγουρία ότι είχα δίκιο που το απέφευγα. Τέλειωσα τα μαθήματα λοιπόν και δίνω εξετάσεις την άλλη εβδομάδα. Σε άλλα νέα, ολοκλήρωσα την διπλωματική του μεταπτυχιακού μου. Το είχα παρατήσει τελείως τον περασμένο χρόνο κι έτσι αποφάσισα να κάνω μια γερή τελευταία προσπάθεια για να το ξεπετάξω. Το μόνο που απομένει είναι να αδειάσω εντελώς και να καθαρίσω το σπίτι μου, γιατί με το που θα φύγω θα κάνουμε ολική ανακαίνιση.  Τον τελευταίο καιρό λοιπόν, κοιτάζω συνεχώς πράγματα που θαααα αγοράσω κάποτε (γιατί τώρα με το ενοίκιο και την σχολή οδήγησης είμαι πιο στεγνή κι απ' την Σαχάρα), κάνω όνειρα για το μέλλον...
Διαβάστε περισσότερα

Αγαπητό μου ημερολόγιο

Τον τελευταίο καιρό αισθάνομαι ότι έχω πέσει σε μια κινούμενη άμμο που σιγά σιγά με καταπίνει. Κάθε μου κίνηση με βουλιάζει ολοένα και περισσότερο στον πάτο.  Είναι περίεργο, αλλά όλη αυτή η πτώση ξεκίνησε λίγο καιρό πριν από τα γενέθλια μου και κορυφώθηκε με τα διαρκή ξεσπάσματα της μητέρας μου. Τα έχω συνηθίσει πια, πάντα έτσι ήταν, ώστοσο, ήταν τόσο έντονο το πρεσάρισμα από όλες τις κατευθύνσεις που μέσα μου διαλύθηκα. Ξέχασα να σου πω ότι πέρασα τις εξετάσεις οδήγησης και πρακτικά έχω σχεδόν τελειώσει με τις υποχρεώσεις μου στην Αθήνα. Βγάλαμε ακόμα και εισιτήρια, όμως αυτή η συνεχής και αδιάκοπη πίεση που μου ασκεί η μητέρα μου, νομίζω ότι συσσωρευόταν εδώ και μήνες και πλέον ξέσπασε. Δεν της θυμώνω γιατί ξέρω ότι δεν είναι ψυχικά υγιής, ποτέ δεν ήταν, κι όλη αυτή η αλλαγή την βαραίνει πολύ. Νιώθω ότι έχω γίνει φόρτωμα στους δικούς μου, παρότι ξέρω πως έχουν κάθε πρόθεση να με βοηθήσουν.  Απ' το πουθενά σκέψεις θανάτου άρχισαν να περνάνε πάλι φευγαλέα από το μυαλό μου....
Διαβάστε περισσότερα

Αυταγάπη

 Μετά από πολύ καιρό ένιωσα και πάλι την ανάγκη να γράψω, χωρίς να ξέρω τι θα πω, χωρίς οι σκέψεις μου να έχουν μία συνοχή, χωρίς να βγάζει τίποτα νόημα στο κεφάλι μου..κι όμως δίχως να ξέρω τι θέλω να αποτυπώσω, έχω την βαθιά επίγνωση ότι κάτι θέλω να πω.  Το τελευταίο διάστημα, προσπαθώ να βρω τον εαυτό μου.  Πασχίζω να τον αγαπήσω ολόκληρο, όχι όπως θα θελα να είναι, όχι αποσπασματικά, όχι ημιτελώς.  Προσπαθώ να βρω τον τρόπο, να χτίσω μία αγκαλιά γύρω από μένα. Αν τα δικά μου χέρια δεν αρκούν, δεν θα ψάξω για ξένα. Θα τεντώσω τα άκρα μου μέχρι να μουδιάσουν, θα επεκτείνω την αγκαλιά μου μεχρι να νιώσω οτι σκίζομαι στο δυο. Στο τέλος όμως, θα βρω μια μικρή γωνίτσα για να κουρνιάσω και θα λάβω επιτέλους τη στοργή που τόσο απεγνωσμένα αναζητούσα σε άλλους, από μένα την ίδια.  Διάβασα κάποτε, πως ενηλικιωση σημαίνει να γινόμαστε οι γονείς του εαυτού μας. Σκεφτόμουν λοιπόν, οτι αν κάποιος μου παρέδιδε τον εαυτό μου αύριο το πρωί, με την όψη ενός ανυπεράσπιστου, ά...
Διαβάστε περισσότερα