Βαλς με την σκιά μου

Ακροβατώ, ακροβατώ

Στις μύτες των ποδιών μου στέκω, 

μην ακουστεί θόρυβος, 

μην θρυμματιστεί η σιωπή

κάτω από τα πέλματα μου. 

Και χορεύω, χορεύω ασταμάτητα 

σαν μικρό παιδί, με έναν αόρατο συνοδό. 

Στροβιλίζομαι γύρω από τον εαυτό μου, 

μέχρι που στο τέλος δεν διακρίνω τίποτα! 

Μόνο το είδωλο μου στον καθρέφτη. 

Να εγείρεται, να ανυψώνεται..

Σαν αερικό να πετά και να αγκαλιάζει τον αέρα. 

Ανοίγω τα χέρια και καλοδέχομαι τις ελάχιστες ηλιαχτίδες, 

που με κόπο τρυπώνουν από  τα κλειστά  παντζούρια. 

Τις πιάνω με τα δάχτυλα μου και τις χαϊδεύω. 

Το αξίζουν  άλλωστε μετά  από τόση προσπάθεια. 

Μην φοβάσαι εαυτέ μου, 

ακόμα και στα βαθύτερα σκοτάδια 

υπάρχει πάντα μια μικρή φλογίτσα

Μην φοβάσαι εαυτέ μου, 

τα δύσκολα πέρασαν. 

Δωσ'μου το χέρι σου, 

το έχω ανάγκη. 

Γίνε εσύ το χάδι που αποζητώ. 

Δωσ' μου χρόνο να σου αποδείξω

ότι έχει σημασία να ζεις. 

Και πάνω απ' όλα αγάπησε με,  έστω κι ελάχιστα

Κι αυτό ακόμα μου αρκεί.... 

Φίλοι;