B612: εκεί που οι πρίγκιπες είναι αληθινοί

Βγήκα έναν μικρό περίπατο και μέσα στο μαύρο του ουρανού διέκρινα ενα λαμπερό αστεράκι. Το ονόμασα Β612 και του χαμογέλασα...

Πέρασα τη μισή μου παιδική ηλικία ανάμεσα σε παραμύθια με δράκους και ιππότες. 

Ακόμα και το κακό ήταν εξιδανικευμένο....απόλυτο, μονοδιάστατο! 

Μεγαλώνοντας, αυτά τα κάστρα, τα ίδια κάστρα που στέγασαν την παιδική μου αφέλεια, μετατράπηκαν σε συντρίμμια της πραγματικότητας.

Δεν υπάρχουν πρίγκιπες σε λευκά άλογα, ούτε αμιγής αγνότητα, 
δεν υπάρχει τίποτα το ιδανικό.

Ιδανικές είναι μόνο οι φαντασιώσεις μας..κι αυθεντικός είναι ο πόνος της απογοήτευσης για την ματαίωση μιας αυταπάτης, μιας πλάνης στην οποία ηθελημένα πέσαμε θύματα.

Όσο το φανταστικό συγκρούεται με το αληθινό, τόσο θα αναβιώνουμε το παραμύθι με το ίδιο θλιμμένο τέλος