Δεν έχω άλλα δάκρυα.....

Είναι τόσο πληγωτικό να νιώθεις πως ακόμα και οι στενότεροι άνθρωποι σου, 

δεν αντιλαμβάνονται ούτε έναν κόκκο από την αμμουδιά της ψυχής σου..

Είναι τόσο πληγωτικό να βρίσκεσαι πάντοτε αντιμέτωπος με την ίδια καταραμένη μοναξιά 

που εν τέλει επιλέγεις από απελπισία.

Γιατί αλήθεια, ποιος κατανόησε το δάκρυ σου; 

Ποιος σ' αγκάλιασε με στοργή όταν είπες "είμαι καλά" ενώ ψυχορραγούσες;
Ποιος στάθηκε προστάτης και συνοδοιπόρος στα δύσβατα μονοπάτια σου;
Όσοι με αγαπούσαν δίχως να με πονάνε, είναι ήδη νεκροί..
Κι εγώ απόμεινα σε μια γωνίτσα στην άκρη του κόσμου,

φοβισμένη...τρομοκρατημένη και απέραντα μόνη.

Όσοι συνδέονται βιολογικά μαζί μου και βρίσκονται εν ζωή,

έγιναν θηλιά και με έπνιξαν.
Γεύτηκαν τη σάρκα μου κομμάτι-κομμάτι, 

μέχρι που δεν άφησαν τίποτα μέσα μου,
παρά μια ακρωτηριασμένη ψυχή.

Αναζητούσα πάντοτε το χάδι τους, με κάθε τρόπο, με κάθε μέσο

αλλά η ιστορία επαναλαμβανόταν ξανά και ξανά 

με φινάλε ένα δυνατό χαστούκι στο πρόσωπο.

Παρόλα αυτά εγώ υπήρξα εκεί,

τους στάθηκα στα δύσκολα, έγινα όλα όσα έψαχνα.
Αλλά ποτέ δεν πήρα πίσω ούτε το ελάχιστο απ' όσα έδωσα.
Ούτε μισό κομματάκι συμπόνοιας ή έστω κατανόησης.

Πέταξα την ψυχή μου στα σκυλιά

κι αφού την κομμάτιασαν άπειρες φορές,

ένα απομεινάρι της στέκει πάντοτε εμπρός μου, 

για να μου υπενθυμίζει πως με μεταχειρίστηκα.

Καλά να πάθω...