Τα πιο ηχηρά "αντίο" είναι πάντοτε σιωπηλά

Αγαπητό μου ημερολόγιο,
το τελευταίο διάστημα έχει φανεί αρκετά δύσκολο και στρεσσογόνο σε πολλούς τομείς της ζωής μου.
Απ' τη μια κάνω τα χαρτιά μου για το μεταπτυχιακό που με ενδιαφέρει ενώ παράλληλα κυνηγάω κάτι προκηρύξεις για τη δουλειά. Απ' την άλλη, βίωσα μερικές ατυχίες σε προσωπικό επίπεδο που με κούρασαν ψυχικά.
Θα σου μιλήσω για την πιο πρόσφατη μιας και μονοπωλεί τη σκέψη μου αυτές τις μέρες.

Τους προηγούμενους μήνες ανακάλυψα κάτι που μάλλον δεν αγνοούσα ολοκληρωτικά, αλλά αρνούμουν να παραδεχθώ. Συνειδητοποίησα ότι τρέφω συναισθήματα για έναν πολύ στενό μου φίλο, ίσως από την πρώτη κιόλας μέρα που τον γνώρισα, αν θέλω να είμαι απολύτως ειλικρινής.

Αυτός φυσικά με βλέπει μόνο σαν φίλη..
Δεν του έδειξα ποτέ τι νιώθω και ούτε πρόκειται βέβαια. Δεν θα διακινδύνευα να τον χάσω, ούτε νομίζω ότι θα άντεχα την απόρριψη του. Είναι υπερβολικά σημαντικός για να το ρισκάρω.

Για άλλη μια φορά τέλειωσε πριν καν αρχίσει..
Ήθελα να το γράψω για να το πάρω επιτέλους απόφαση μέσα μου και να προχωρήσω.
Τώρα που το εξομολογήθηκα κάπου, έστω κι έτσι, νομίζω πως είμαι έτοιμη να παραιτηθώ οριστικά.