It is better not to have loved...
Συλλογιζόμουν κάμποσες μέρες να σου γράψω. Γυροφέρνω στο μυαλό μου κάποιες σκέψεις εδώ και καιρό αλλά κάποια αδιόρατη δύναμη μου κρατούσε τα χέρια πισθάγκωνα.
Φιμωμένη όπως ήμουν, απλά ανακύκλωνα τις ιδέες στο κεφάλι μου χωρίς να μπορώ να καταλήξω σε κάτι στέρεο, σε κάτι συμπαγές από το οποίο θα μπορούσα να κρατηθώ..
Όλα μέσα μου είναι ρευστά, ασταθή, ετοιμόρροπα, σαν τα ερειπωμένα σπίτια που η εγκατάλειψη είναι διακριτή σε κάθε τους χιλιοστό.
Μεγαλώνω...μεγαλώνει κι η μοναξιά μέσα μου. Μια μοναξιά που συνειδητά επιλέγω γιατί γνωρίζω ότι ουδείς μπορεί να με κατανοήσει. Όταν είμαι μόνη μου, είμαι ο εαυτός μου, δεν χρειάζεται να προσποιούμαι, να δείχνω ευδιάθετη ή πρόσχαρη. Δεν χρειάζεται να μιλάω για ανούσια πράγματα που δεν με ενδιαφέρουν στο ελάχιστο.
Οι άνθρωποι απλά καταναλώνουν το χρόνο μου, με κουράζουν και εν τέλει δεν μου προσφέρουν τίποτα.. Οι ουσιαστικότερες συζητήσεις που έκανα ποτέ, έχουν λάβει μέρος στο κεφάλι μου, με συνομιλητή τον ίδιο μου τον εαυτό. Κι αλήθεια, μ' αρέσει τόσο αυτός ο συνομιλητής, που βρίσκω τους υπόλοιπους το λιγότερο ανιαρούς.
Πέραν τούτου, νιώθω αμήχανα απέναντι στους ανθρώπους. Μπορώ να αγκαλιάσω ένα ζώο με ανυπέρβλητη τρυφερότητα, αλλά όταν πρόκειται για έναν άνθρωπο, παγώνω ολοκληρωτικά.
Μπορώ να αισθανθώ συμπάθεια, συμπόνοια ή ακόμα και αγάπη για τα παιδιά, τους ηλικιωμένους και για οποιονδήποτε αδύναμο, κατεστραμμένο άνθρωπο μπορώ να βοηθήσω..
Δεν μπορώ όμως να αφεθώ στη βοήθεια κάποιου άλλου. Δεν μπορώ να είμαι εγώ αυτή η αδύναμη που θα δεχθεί την στοργή ενός τρίτου. Γιατί μαζί με τη στοργή, εμφανίζεται και ο πόνος της πιθανής εγκατάλειψης.
Για να αφεθείς στην φροντίδα κάποιου, πρέπει να πραγματοποιήσεις ένα άλμα στο κενό ελπίζοντας πως θα σε σώσει το αλεξίπτωτο σου. Στις ανθρώπινες σχέσεις όμως, το αλεξίπτωτο πολλές φορές δεν ανοίγει, με αποτέλεσμα να θρυμματίζεσαι στο έδαφος.
Εμπιστοσύνη μπορώ να δείξω μόνο σε πλάσματα που γνωρίζω καλά ότι δεν δύνανται να την προδώσουν. Τα ζώα λοιπόν είναι ακίνδυνα για μενα. Τους δίνω ένα και μου επιστρέφουν τρία...
Οι άνθρωποι όμως...; Οι άνθρωποι είναι ένα μυστήριο.. Είναι ένα ρίσκο και όχι μια βεβαιότητα.. Ίσως γι' αυτό να μην τα πηγαίνω τόσο καλά με το είδος μου.
Όταν οι σημαντικότεροι άνθρωποι της ζωής σου, σου φερθούν σκάρτα, αρχίζεις να αμφισβητείς τους πάντες. Αν δεν πήρες αγάπη από την ίδια σου τη μάνα πως αναμένεις να πάρεις αγάπη από έναν ξένο; Κι ακόμα περισσότερο, αν εσύ η ίδια δεν μπορείς να αγαπήσεις τον εαυτό σου, πως αναμένεις να το κάνει κάποιος άλλος για σένα;
Περπατάω στους δρόμους, συλλογιζόμενη όσα σου ιστορώ και παρατηρώ πως οι διαβάτες με κοιτούν ευθέως στα μάτια...πάντα στα μάτια! Λες και ξέρουν το μυστικό μου.
Λες και γνωρίζουν πόσο τους φοβάμαι.. Κι εγώ νιώθω πάντα την ίδια αμηχανία, την ίδια καταραμένη νευρικότητα που σου προκαλεί η ανασφάλεια.
Αποστρέφω λοιπόν το βλέμμα μου στην αντίθετη κατεύθυνση, βάζω τα χέρια στις τσέπες και σκύβω το κεφάλι μου για να εξαφανιστώ σαν σκιά μέσα στο σκοτάδι.
It is better not to have loved
it makes the losing much less painful
because with great happiness
comes the capacity for great suffering
Φιμωμένη όπως ήμουν, απλά ανακύκλωνα τις ιδέες στο κεφάλι μου χωρίς να μπορώ να καταλήξω σε κάτι στέρεο, σε κάτι συμπαγές από το οποίο θα μπορούσα να κρατηθώ..
Όλα μέσα μου είναι ρευστά, ασταθή, ετοιμόρροπα, σαν τα ερειπωμένα σπίτια που η εγκατάλειψη είναι διακριτή σε κάθε τους χιλιοστό.
Μεγαλώνω...μεγαλώνει κι η μοναξιά μέσα μου. Μια μοναξιά που συνειδητά επιλέγω γιατί γνωρίζω ότι ουδείς μπορεί να με κατανοήσει. Όταν είμαι μόνη μου, είμαι ο εαυτός μου, δεν χρειάζεται να προσποιούμαι, να δείχνω ευδιάθετη ή πρόσχαρη. Δεν χρειάζεται να μιλάω για ανούσια πράγματα που δεν με ενδιαφέρουν στο ελάχιστο.
Οι άνθρωποι απλά καταναλώνουν το χρόνο μου, με κουράζουν και εν τέλει δεν μου προσφέρουν τίποτα.. Οι ουσιαστικότερες συζητήσεις που έκανα ποτέ, έχουν λάβει μέρος στο κεφάλι μου, με συνομιλητή τον ίδιο μου τον εαυτό. Κι αλήθεια, μ' αρέσει τόσο αυτός ο συνομιλητής, που βρίσκω τους υπόλοιπους το λιγότερο ανιαρούς.
Πέραν τούτου, νιώθω αμήχανα απέναντι στους ανθρώπους. Μπορώ να αγκαλιάσω ένα ζώο με ανυπέρβλητη τρυφερότητα, αλλά όταν πρόκειται για έναν άνθρωπο, παγώνω ολοκληρωτικά.
Μπορώ να αισθανθώ συμπάθεια, συμπόνοια ή ακόμα και αγάπη για τα παιδιά, τους ηλικιωμένους και για οποιονδήποτε αδύναμο, κατεστραμμένο άνθρωπο μπορώ να βοηθήσω..
Δεν μπορώ όμως να αφεθώ στη βοήθεια κάποιου άλλου. Δεν μπορώ να είμαι εγώ αυτή η αδύναμη που θα δεχθεί την στοργή ενός τρίτου. Γιατί μαζί με τη στοργή, εμφανίζεται και ο πόνος της πιθανής εγκατάλειψης.
Για να αφεθείς στην φροντίδα κάποιου, πρέπει να πραγματοποιήσεις ένα άλμα στο κενό ελπίζοντας πως θα σε σώσει το αλεξίπτωτο σου. Στις ανθρώπινες σχέσεις όμως, το αλεξίπτωτο πολλές φορές δεν ανοίγει, με αποτέλεσμα να θρυμματίζεσαι στο έδαφος.
Εμπιστοσύνη μπορώ να δείξω μόνο σε πλάσματα που γνωρίζω καλά ότι δεν δύνανται να την προδώσουν. Τα ζώα λοιπόν είναι ακίνδυνα για μενα. Τους δίνω ένα και μου επιστρέφουν τρία...
Οι άνθρωποι όμως...; Οι άνθρωποι είναι ένα μυστήριο.. Είναι ένα ρίσκο και όχι μια βεβαιότητα.. Ίσως γι' αυτό να μην τα πηγαίνω τόσο καλά με το είδος μου.
Όταν οι σημαντικότεροι άνθρωποι της ζωής σου, σου φερθούν σκάρτα, αρχίζεις να αμφισβητείς τους πάντες. Αν δεν πήρες αγάπη από την ίδια σου τη μάνα πως αναμένεις να πάρεις αγάπη από έναν ξένο; Κι ακόμα περισσότερο, αν εσύ η ίδια δεν μπορείς να αγαπήσεις τον εαυτό σου, πως αναμένεις να το κάνει κάποιος άλλος για σένα;
Περπατάω στους δρόμους, συλλογιζόμενη όσα σου ιστορώ και παρατηρώ πως οι διαβάτες με κοιτούν ευθέως στα μάτια...πάντα στα μάτια! Λες και ξέρουν το μυστικό μου.
Λες και γνωρίζουν πόσο τους φοβάμαι.. Κι εγώ νιώθω πάντα την ίδια αμηχανία, την ίδια καταραμένη νευρικότητα που σου προκαλεί η ανασφάλεια.
Αποστρέφω λοιπόν το βλέμμα μου στην αντίθετη κατεύθυνση, βάζω τα χέρια στις τσέπες και σκύβω το κεφάλι μου για να εξαφανιστώ σαν σκιά μέσα στο σκοτάδι.
It is better not to have loved
it makes the losing much less painful
because with great happiness
comes the capacity for great suffering
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου